شاید سخنی غریب باشد ،اما گفتنی ها را باید گفت ، حتی در سیاهی ، حتی در نبود ِ همسفران ِ گذشته !

من از همان نسلم ، نسلی که از آن با نام ِ تلخ ِ  « نسل سوخته » یاد میکنند ، نسلی که دیروزش را سیاهی و فردایش را غروبی خونین پوشانده است ، نسلی که سرزمینش طعم ِ خون ِ برادرش را چشیده است .

همان نسلی که دروغ را زیر ِ سایه نام قدیسان ،  به خوردمان دادند و از ما سکوت طلب کردند ، نسلی که تاوان ِ لب به سخن گشودنشان ، تنها یک چیز بود ، « سُرب آهنین به سینه برادر و تجاوز به خواهر ! » .

نسل من در سکوت است و در کف ِ خیابان های این شهر و آن شهر ، به دنبال آزادی میگردد و تنها به جویباری از خون میرسد که با نگاه در آن ، چیزی جز ماتم نخواهد دید.

نسل ِ من ، نسل ِ اشک مادر است ، نسل سکوت ِ پدر از برای خریدن ِ جان فرزندان ِ خود ! خریدن ؟

خریدن آنچه خداوند ارزانی داشت اما ،

بنده مفلوکش ، در نام او ، با جایگاهی به ظاهر مقدس ، به نام امامانش ،به خاک کشیدن ِ  هدیه خداوندش را تنها برای رضایتش میخوانند و آزادی را غرب زدگی می دانند ...

نسل من یدک کش ِ نام انقلابی هستند  که پدرانشان ، آن را به فال ِ نیک گرفتند و قدم در ره عشقی گذاشتند که از آینده و  مسیر ِ قرمز شده از خون ِ پسرانشان ، بی خبر بودند .

پدرانی که به امید فردایی بهتر برای ما ، فریاد را با مشتهایی سخت تر از فولاد ، روانه آسمانی کردند که سیاه بود از روزگار ِ پلید و حضور ِ فرزندان ِ شیطان بر خاک ِ عدن !

و پدران ِ ما ،  برای فرار از سایه پلید ِ شیطان ، خونها دادند و جانها بر کف نهادند ، اما چهی میدانستند که این درخت ِ نو پا که با شعار رفاه و آزادی جان گرفته است ، مراقبت میخواهد و برای ادامه راهشان ، نه در خانه نشستن بلکه ، حضور ِ پررنگتر از قبل نیاز است !

حق است که پدران ما مجرمان دیروزند و فرزندانشان ، نسل ِ سوخته ، محکومان ِ امروزند !

نسل ِ من ، نسلیست که نه طعم رفاه را چشیدند و نه طعم آزادی ! در سایه سنگین ِ نا اُمیدی ، تنها تلاش میکنند تا حتی لحظه ای ، حتی لحظه ای بی حضور ِ گلوله وشلاق ، با آرامش ، بر مزار عزیزان ِ خود بگریند ...

بگریند...

پی نوشت : من نه مخالف انقالبم ، اما مسیری که در میانه ، به بیراهه کشیده شد ، نیاز به تغییر دارد !

پدران ِ ما اگر به  فال ِ نیک گرفتند اما ،

اشتباه پشت اشتباه

یه روزایی بود که به وجود کسی مثل « کروبی » افتخار میکردیم ، پشتش بودیم و شعار میدادیم . . .

لعنت خدا به من و تو که حالا پشتش نیستیم ، نشستیم و نگاه میکنیم !

کم گذاشتیم ، کم بودیم و فقط نظاره کردیم . . .

یک زمانی شعار دادیم و حرف  زدیم ، پشت کروبی گرم شد ، امیدش به آزادی خواهی زیاد شد و حالا که داره حرف دل من و تورو میزنه ، ما پشت کردیم بهش . . . :-<

افتخار میکنیم ، به چی ؟ یک زمانی سبز بودیم ؟ شک نکنین که الان سیاهه سیاهیم

هاشمی رفسنجانی عزیز ، بزرگوار ، مرد سالهای مقاومت ، مرد ِ حزب ِ باد ، سود و منفعت ! این درست نیست . . .

آقای هاشمی عزیز ، بگم وای بر شما ؟ کافیست ؟ راهپیمایی روز قدس بیشتر از « آبروی مردم و مملکت » ارزش داره که شما  بری و پا به پای  احمدی نژاد و سید علی  . . .!

سیاست خیلی کثیفه ، اما کثیف تر از اون سیاسیون هستند . . .

آقای عزیز(!) ، وقتی توی مناظره سید ِ سبز و شیطان ِ ایران ، تورو مظلوم دیدیم ، پشتیبانی کردیم از تو و حالا . . . !

نمی دونم ، به خدا زبونم بند اومده . . .

رهبر(!) و رییس جمهور(!) مملکت رو به فلاکتی کشوندین که خدا میدونه ما به کجا میخوایم بریم . . . :-<

پ.ن :‌ این پست گله و شکایت نیست ، خواستم حقارت خودم رو فریاد بزنم !

در روزگار پر فراز و نشیب ایران ، خطرهایی که خاک این کشور را در معرض تجاوز قرارداده است ، کم و بیش حس میشوند ، البته علاوه بر تجاوز های داخلی .

سیاستی که سیاسیون حاضر بر مسند قدرت ، این روزها در پیش گرفته اند سیاست اعلام جنگ غیر مستقیم است ، تهدید کشورهای مختلف از جایگاه مقام های بلند پایه یک حکومت . . . بی شرمانه ترین برخورد که سابقا به ندرت مشاهده شده است .

در این بین ، ما ، جوانان این مرز و بوم می توانیم اعتراض خود را به صورت مدنی و بدون خطر اعلام کرده و به نمایش همگان بگذاریم. می توان این حرکت را از فضای مجازی شروع نمود .

پوتین های سربازی و دوره خدمت را می توان به عنوان نماد اعتراض به کار برد ،

نمادی که تنها بیانگر یک معناست : با سیاست های جنگ طلبانه حاضر ، همواره برای دفاع از ناموس و خاک کشورمان ، آماده به خدمتیم .

این را به اثبات میرسانیم که همواره برای خدمت به خاک این مرز و بوم گوش به زنگ ایستاده ایم ، ما همان جوانان سال های دفاع و مقاومتیم و صیانت از خاک ِ پاک ِ کوروش را بر تمامی افکار خود مقدم می دانیم .

و این جنبش را فریاد انزجار خود از سیاست های غیر دیپلماتیک دولتی میدانیم که از حداقل حمایت مردم برخوردار است و توهم 24 میلیون رای را در سر میپروراند ، اما این را انکار نمی کنیم که 24 میلیون رای به صندوق ها ریخته شد ، اما برخواسته از دست و خط ِ تنها چند میلیون نفر .

اگر در اندیشه مردم ، ذره ای اعتماد وجود داشت ، خود آنرا به خاک سپردید ...
وای بر شما که ذره ذره آنچه که به آن مینازید ، از مردمیست که پشت به آنان ایستاده اید !
بدانید صندلی که شما به آن تکیه زده اید و به واسطه آن اعتماد مردم را با فصل الخطاب ها معاوضه می کنید ، گویای دموکراسی ترین دیکتاتوری جهان است .
شما با رای مردم قدم به مجلس گذاشته اید تا از ایشان در برابر ظلم و خودکامگی سیانت کنید ،اما افسوس که حال برای حفظ اعتماد همان خودکامگان ، شرف نداشته خود و اعتماد مردم را به حراج گذاشته اید.
اگر خودکامگان در طول تاریخ ذره ای به خود و همسنگرانشان وفا کردند ، بدانید به شما هم وفا خواهند کرد ، دردی که در قلب تاریخ این سرزمین رنج را فریاد می زند اینک در حال تکرار است ، اما تاریخ از زاویه دیگری تکرار می شود و این شمایید که از جایگاه مقدس مجلس ، مردم و ملت را به توپ می بندید .
در خلوت خود چگونه می اندیشید ؟ آیا ذره ای این توهم را در سر می پرورانید که باز هم مردم رای در صندوق خواهند انداخت و شما و افکار سیاهتان را زراندود میکنند ؟ وای بر شما !
وای بر شما که نام « مجلس شورای اسلامی » را ننگین کرده و مردم را به سخره میگیرید .
به عنوان قطره ای از دریای خروشان مردم ، به شما این نوید را میدهم که با همان فصل الخطاب های آتشین ، دودمانتان به خاکستری بدل خواهد شد که در تاریخ جز لکه ی سیاهی به جای نخواهد ماند .

27 اردیبهشت ماه 1389

آهنگ زیبای شجریان به همراه تصاویری که دنیا دنیا خاطره به همراه داشتند و اشک هایی که سرازیر می شدند . . .

تنفگت را زمین بگذار ...

و آنگاه که مردم از خود مهر و محبت به آنانی نشان دادند که سر نیزه به سمتشان نشانه رفته و سعی به اطاعت از فرامین شیطانی داشتند که در این روزگار قدم گذاشته است و همه  را با خود به قعر سیاه چاله افکارش می کشاند . . .

نیرو های ویژه و نوپو ...

گارد زد شورش ...

لباس شخصی ها ...

و و و و ...

سخن با کی ؟

بهتر از همه ، با مردم ! 

شمایی که از مایید و گاها بر مایید !

به یاد دارید که روز و روزگاری سر یک سفره مینشستیم و هم کلام میشدیم ؟

تورا چه شد برادر ؟ چه شد که حال زیر نقابی مخفی می شوی ،  در برابر ما قامت راست میکنی و رودرو می ایستی ؟ با شلاق و ناسزا از ما پذیرایی میکنی ؟ این پاسخی به دعوت ها و مهمانی های شبانه مان است ؟

برادر ، آیا از گل های لاله که پرپر شدند ، چیزی به یاد می آوری ؟ از تازیانه هایی که بر سر دختر و پسر فرود می آوردی ؟ از ناسزاها چطور ؟ آیا از آن حمله با موتور به خواهرم ، چیزی به یاد می آوری ؟

اینها را به یاد نداری ؟ اما میدانم به یاد داری لبخند سبز آن نوجوانی که با ضربات سنگین تو ، خون را به زمین هدیه میکرد . . .

می دانم ، من باور دارم که به یاد داری ،

به یاد داری، به یاد داری آن جوان سبزپوشی را که مهربانی های تو را با آغوشی باز پذیرا بود ، مهربانی و محبت های خشن و سختِ تو که در شکل ناسزا و گلوله های سربی پدیدار می شُد ؟

برادر ، بیا به روزهای قبل بازگردیم ، بیا با هم مروری کنیم آن روزی را که بعد از خون بازی با خواهرم ، آب گوارا به تو نوشاندیم و در آغوشت گرفتیم . . .

و همچنان مارا نوازش کردی . . .

برادر نگو ، به خداوندی خدا قسمت میدهم نگو ، نگو که ناآگاهی از عشق ، از عشقی که در وجود من و توست ، عشقی که من بی ترس به تو ابراز میدارم و تو ، از وحشت ، آنرا با چهره ای نالان و گرفته ، در اشکال مختلف به من ارزانی میداری . . .

برادر ، از مردمی ، با مردم باش نه بر مردم !